Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Εάν ταις γλωσσες των ανθρωπων λαλω και των αγγελων,αγαπην δε μη εχω,γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον.και εάν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνώσιν,και εάν εχω πασαν την πιστιν ώστε ορη μεθιστανειν,αγαπην δε μη εχω,ουδεν ειμι.και εάν ψωμισω παντα τα υπαρχοντα μου,και εάν παραδω το σωμα μου ινα καυθησομαι,αγαπην δε μη εχω,ουδεν ωφελούμαι.Ηαγαπη μακροθυμει,χρηστευεται,η αγαπη ου ζηλοι,η αγαπη ου περπερευεται,ου φυσιουται,ουκ ασχημονει,ου ζητει τα εαυτης,ου παροξύνεται,ου λογιζεται το κακον,ου χαιρει επι τη αδικια,συγχαιρει δε τη αληθεια'παντα στεγει,παντα πιστευει,παντα ελπιζει,παντα υπομενει.η αγαπη ουδέποτε εκπιπτει.ειτε δε προφητειαι,καταργηθησονται'ειτε γλωσσαι,παυσονται'ειτε γνώσις,καταργηθησεται.εκ μερους δε γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν'οταν δε ελθη το τελειον,τοτε το εκ μερους καταργηθησεται.οτε ημην νηπιος,ως νηπιος ελαλουν,ως νηπιος εφρονουν,ως νηπιος ελογιζομην'οτε δε γεγονα ανηρ,κατηργηκα τα του νηπιου.βλεπομεν γαρ αρτι δι'εσοπτρου εν αινιγματι,τοτε δε προσωπον προς προσωπον'αρτι γινωσκω εκ μερους,τοτε δε επιγνωσομαι καθως και επεγνωσθην.νυνι δε μενει πιστις,ελπις,αγαπη,τα τρια ταυτα'μειζων δε τουτων η αγαπη.